Level 13 Level 15
Level 14

ลักษณะ ๑ หมวด ๕ ส่วนที่ ๑ การชำระหนี้


44 words 0 ignored

Ready to learn       Ready to review

Ignore words

Check the boxes below to ignore/unignore words, then click save at the bottom. Ignored words will never appear in any learning session.

All None

Ignore?
มาตรา ๓๑๔ วรรคหนึ่ง
อันการชําระหนี้นั้น ท่านว่าบุคคลภายนอกจะเป็นผู้ชําระก็ได้ เว้นแต่สภาพแห่งหนี้จะไม่เปิดช่องให้บุคคลภายนอกชําระ หรือจะขัดกับเจตนาอันคู่กรณีได้แสดงไว้
มาตรา ๓๑๔ วรรคสอง
บุคคลผู้ไม่มีส่วนได้เสียด้วยในการชําระหนี้นั้น จะเข้าชําระหนี้โดยขืนใจลูกหนี้หาได้ไม่
มาตรา ๓๑๕
อันการชําระหนี้นั้น ต้องทําให้แก่ตัวเจ้าหนี้หรือแก่บุคคลผู้มีอํานาจรับชําระหนี้แทนเจ้าหนี้ การชําระหนี้ให้แก่บุคคลผู้ไม่มีอํานาจรับชําระหนี้นั้น ถ้าเจ้าหนี้ให้สัตยาบันก็นับว่าสมบูรณ์
มาตรา ๓๑๖
ถ้าการชําระหนี้นั้นได้ทําให้แก่ผู้ครองตามปรากฏแห่งสิทธิในมูลหนี้ ท่านว่าการชําระหนี้นั้นจะสมบูรณ์ก็แต่เมื่อบุคคลผู้ชําระหนี้ได้กระทําการโดยสุจริต
มาตรา ๓๑๗
นอกจากกรณีที่กล่าวไว้ในมาตราก่อน การชําระหนี้แก่บุคคลผู้ไม่มีสิทธิจะได้รับนั้น ท่านว่าย่อมสมบูรณ์เพียงเท่าที่ตัวเจ้าหนี้ได้ลาภงอกขึ้นแต่การนั้น
มาตรา ๓๑๘
บุคคลผู้ถือใบเสร็จเป็นสําคัญ ท่านนับว่าเป็นผู้มีสิทธิจะได้รับชําระหนี้ แต่ความที่กล่าวนี้ท่านมิให้ใช้ ถ้าบุคคลผู้ชําระหนี้รู้ว่าสิทธิเช่นนั้นหามีไม่ หรือไม่รู้เท่าถึงสิทธินั้นเพราะความประมาทเลินเล่อของตน
มาตรา ๓๑๙ วรรคหนึ่ง
ถ้าศาลสั่งให้ลูกหนี้คนที่สามงดเว้นทําการชําระหนี้แล้ว ยังขืนชําระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ของตนเองไซร้ ท่านว่าเจ้าหนี้ผู้ที่ร้องขอให้ยึดทรัพย์จะเรียกให้ลูกหนี้คนที่สามนั้นทําการชําระหนี้อีกให้คุ้มกับความเสียหายอันตนได้รับก็ได้
มาตรา ๓๑๙ วรรคสอง
อนึ่งข้อความซึ่งกล่าวมาในวรรคข้างต้นนี้หาเป็นข้อขัดขวางในการที่ลูกหนี้คนที่สามจะใช้สิทธิไล่เบี้ยเอาแก่เจ้าหนี้ของตนเองนั้นไม่
มาตรา ๓๒๐
อันจะบังคับให้เจ้าหนี้รับชําระหนี้แต่เพียงบางส่วน หรือให้รับชําระหนี้เป็นอย่างอื่นผิดไปจากที่จะต้องชําระแก่เจ้าหนี้นั้น ท่านว่าหาอาจจะบังคับได้ไม่
มาตรา ๓๒๑ วรรคหนึ่ง
ถ้าเจ้าหนี้ยอมรับการชําระหนี้อย่างอื่นแทนการชําระหนี้ที่ได้ตกลงกันไว้ ท่านว่าหนี้นั้นก็เป็นอันระงับสิ้นไป
มาตรา ๓๒๑ วรรคสอง
ถ้าเพื่อที่จะทําให้พอแก่ใจเจ้าหนี้นั้น ลูกหนี้รับภาระเป็นหนี้อย่างใดอย่างหนึ่งขึ้นใหม่ต่อเจ้าหนี้ไซร้ เมื่อกรณีเป็นที่สงสัย ท่านมิให้สันนิษฐานว่าลูกหนี้ได้ก่อหนี้นั้นขึ้นแทนการชําระหนี้
มาตรา ๓๒๑ วรรคสาม
ถ้าชําระหนี้ด้วยออก-ด้วยโอน-หรือด้วยสลักหลังตั๋วเงินหรือประทวนสินค้า ท่านว่าหนี้นั้นจะระงับสิ้นไปต่อเมื่อตั๋วเงินหรือประทวนสินค้านั้นได้ใช้เงินแล้ว
มาตรา ๓๒๒
ถ้าเอาทรัพย์ก็ดี สิทธิเรียกร้องจากบุคคลภายนอกก็ดี หรือสิทธิอย่างอื่นก็ดี ให้แทนการชําระหนี้ ท่านว่าลูกหนี้จะต้องรับผิดเพื่อชํารุดบกพร่องและเพื่อการรอนสิทธิทํานองเดียวกับผู้ขาย
มาตรา ๓๒๓ วรรคหนึ่ง
ถ้าวัตถุแห่งหนี้เป็นอันให้ส่งมอบทรัพย์เฉพาะสิ่ง ท่านว่าบุคคลผู้ชําระหนี้จะต้องส่งมอบทรัพย์ตามสภาพที่เป็นอยู่ในเวลาที่จะพึงส่งมอบ
มาตรา ๓๒๓ วรรคสอง
ลูกหนี้จําต้องรักษาทรัพย์นั้นไว้ด้วยความระมัดระวังเช่นอย่างวิญญูชนจะพึงสงวนทรัพย์สินของตนเอง จนกว่าจะได้ส่งมอบทรัพย์นั้น
มาตรา ๓๒๔
เมื่อมิได้มีแสดงเจตนาไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าจะพึงชําระหนี้ ณ สถานที่ใดไซร้ หากจะต้องส่งมอบทรัพย์เฉพาะสิ่ง ท่านว่าต้องส่งมอบกัน ณ สถานที่ซึ่งทรัพย์นั้นได้อยู่ในเวลาเมื่อก่อให้เกิดหนี้นั้น ส่วนการชําระหนี้โดยประการอื่น ท่านว่าต้องชําระ ณ สถานที่ซึ่งเป็นภูมิลําเนาปัจจุบันของเจ้าหนี้
มาตรา ๓๒๕
เมื่อมิได้มีแสดงเจตนาไว้ในข้อค่าใช้จ่ายในการชําระหนี้ ท่านว่าฝ่ายลูกหนี้พึงเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย แต่ถ้าค่าใช้จ่ายนั้นมีจํานวนเพิ่มขึ้นเพราะเจ้าหนี้ย้ายภูมิลําเนาก็ดี หรือเพราะการอื่นใดอันเจ้าหนี้ได้กระทําก็ดี ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเท่าใดเจ้าหนี้ต้องเป็นผู้ออก
มาตรา ๓๒๖ วรรคหนึ่ง
บุคคลผู้ชําระหนี้ชอบที่จะได้รับใบเสร็จเป็นสําคัญจากผู้รับชําระหนี้นั้น และถ้าหนี้นั้นได้ชําระสิ้นเชิงแล้ว ผู้ชําระหนี้ชอบที่จะได้รับเวนคืนเอกสารอันเป็นหลักฐานแห่งหนี้ หรือให้ขีดฆ่าเอกสารนั้นเสีย ถ้าและเอกสารนั้นสูญหาย บุคคลผู้ชําระหนี้ชอบที่จะให้จดแจ้งความข้อระงับหนี้ลงไว้ในใบเสร็จหรือในเอกสารอีกฉบับหนึ่งต่างหากก็ได้
มาตรา ๓๒๖ วรรคสอง
ถ้าหนี้นั้นได้ชําระแต่บางส่วนก็ดี หรือถ้าเอกสารนั้นยังให้สิทธิอย่างอื่นใดแก่เจ้าหนี้อยู่ก็ดี ท่านว่าลูกหนี้ชอบแต่ที่จะได้รับใบเสร็จไว้เป็นคู่มือ และให้จดแจ้งการชําระหนี้นั้นลงไว้ในเอกสาร
มาตรา ๓๒๗ วรรคหนึ่ง
ในกรณีชําระดอกเบี้ย หรือชําระหนี้อย่างอื่นอันมีกําหนดชําระเป็นระยะเวลานั้น ถ้าเจ้าหนี้ออกใบเสร็จให้เพื่อระยะหนึ่งแล้วโดยมิได้อิดเอื้อน ท่านให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเจ้าหนี้ได้รับชําระหนี้เพื่อระยะก่อน ๆ นั้นด้วยแล้ว
มาตรา ๓๒๗ วรรคสอง
ถ้าเจ้าหนี้ออกใบเสร็จให้เพื่อการชําระต้นเงิน ท่านให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเจ้าหนี้ได้รับดอกเบี้ยแล้ว
มาตรา ๓๒๗ วรรคสาม
ถ้าเอกสารอันเป็นหลักฐานแห่งหนี้ได้เวนคืนแล้วไซร้ ท่านให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าหนี้นั้นเป็นอันระงับสิ้นไปแล้ว
มาตรา ๓๒๘ วรรคหนึ่ง
ถ้าลูกหนี้ต้องผูกพันต่อเจ้าหนี้ในอันจะกระทําการเพื่อชําระหนี้เป็นการอย่างเดียวกันโดยมูลหนี้หลายราย และถ้าการที่ลูกหนี้ชําระหนี้นั้นไม่เพียงพอจะเปลื้องหนี้สินได้หมดทุกรายไซร้ เมื่อทําการชําระหนี้ ลูกหนี้ระบุว่าชําระหนี้สินรายใด ก็ให้หนี้สินรายนั้นเป็นอันได้เปลื้องไป
มาตรา ๓๒๘ วรรคสอง
ถ้าลูกหนี้ไม่ระบุ ท่านว่าหนี้สินรายไหนถึงกําหนด ก็ให้รายนั้นเป็นอันได้เปลื้องไปก่อน ในระหว่างหนี้สินหลายรายที่ถึงกําหนดนั้น รายใดเจ้าหนี้มีประกันน้อยที่สุด ก็ให้รายนั้นเป็นอันได้เปลื้องไปก่อน ในระหว่างหนี้สินหลายรายที่มีประกันเท่า ๆ กัน ให้รายที่ตกหนักที่สุดแก่ลูกหนี้เป็นอันได้เปลื้องไปก่อน ในระหว่างหนี้สินหลายรายที่ตกหนักแก่ลูกหนี้เท่า ๆ กัน ให้หนี้สินรายเก่าที่สุดเป็นอันได้เปลื้องไปก่อน และถ้ามีหนี้สินหลายรายเก่าเท่า ๆ กัน ก็ให้หนี้สินทุกรายเป็นอันได้เปลื้องไปตามส่วนมากและน้อย
มาตรา ๓๒๙ วรรคหนึ่ง
ถ้านอกจากการชําระหนี้อันเป็นประธาน ลูกหนี้ยังจะต้องชําระดอกเบี้ยและเสียค่าฤชาธรรมเนียมอีกด้วยไซร้ หากการชําระหนี้ในครั้งหนึ่ง ๆ ไม่ได้ราคาเพียงพอจะเปลื้องหนี้สินได้ทั้งหมด ท่านให้เอาจัดใช้เป็นค่าฤชาธรรมเนียมเสียก่อนแล้วจึงใช้ดอกเบี้ย และในที่สุดจึงให้ใช้ในการชําระหนี้อันเป็นประธาน
มาตรา ๓๒๙ วรรคสอง
ถ้าลูกหนี้ระบุให้จัดใช้เป็นประการอื่น ท่านว่าเจ้าหนี้จะบอกปัดไม่ยอมรับชําระหนี้ก็ได้
มาตรา ๓๓๐
เมื่อขอปฏิบัติการชําระหนี้โดยชอบแล้ว บรรดาความรับผิดชอบอันเกิดแต่การไม่ชําระหนี้ก็เป็นอันปลดเปลื้องไป นับแต่เวลาที่ขอปฏิบัติการชําระหนี้นั้น
มาตรา ๓๓๑
ถ้าเจ้าหนี้บอกปัดไม่ยอมรับชําระหนี้ก็ดี หรือไม่สามารถจะรับชําระหนี้ได้ก็ดี หากบุคคลผู้ชําระหนี้วางทรัพย์อันเป็นวัตถุแห่งหนี้ไว้เพื่อประโยชน์แก่เจ้าหนี้แล้ว ก็ย่อมจะเป็นอันหลุดพ้นจากหนี้ได้ ความข้อนี้ท่านให้ใช้ตลอดถึงกรณีที่บุคคลผู้ชําระหนี้ไม่สามารถจะหยั่งรู้ถึงสิทธิ หรือไม่รู้ตัวเจ้าหนี้ได้แน่นอนโดยมิใช่เป็นความผิดของตน
มาตรา ๓๓๒
ถ้าลูกหนี้จําต้องชําระหนี้ต่อเมื่อเจ้าหนี้จะต้องชําระหนี้ตอบแทนด้วยไซร้ ท่านว่าลูกหนี้จะกําหนดว่าต่อเมื่อเจ้าหนี้ชําระหนี้ตอบแทนจึงให้มีสิทธิรับเอาทรัพย์ที่วางไว้นั้นก็ได้
มาตรา ๓๓๓ วรรคหนึ่ง
การวางทรัพย์นั้นต้องวาง ณ สํานักงานวางทรัพย์ประจําตําบลที่จะต้องชําระหนี้
มาตรา ๓๓๓ วรรคสอง
ถ้าไม่มีบทบัญญัติแห่งกฎหมาย หรือกฎข้อบังคับเฉพาะการในเรื่องสํานักงานวางทรัพย์ เมื่อบุคคลผู้ชําระหนี้ร้องขอ ศาลจะต้องกําหนดสํานักงานวางทรัพย์ และตั้งแต่งผู้พิทักษ์ทรัพย์ที่วางนั้นขึ้น
มาตรา ๓๓๓ วรรคสาม
ผู้วางต้องบอกกล่าวให้เจ้าหนี้ทราบการที่ได้วางทรัพย์นั้นโดยพลัน
มาตรา ๓๓๔ วรรคหนึ่ง
ลูกหนี้มีสิทธิจะถอนทรัพย์ที่วางนั้นได้ ถ้าลูกหนี้ถอนทรัพย์นั้น ท่านให้ถือเสมือนว่ามิได้วางทรัพย์ไว้เลย
มาตรา ๓๓๔ วรรคสอง
สิทธิถอนทรัพย์นี้เป็นอันขาดในกรณีต่อไปนี้ (๑) ถ้าลูกหนี้แสดงต่อสํานักงานวางทรัพย์ว่าตนยอมละสิทธิที่จะถอน (๒) ถ้าเจ้าหนี้แสดงต่อสํานักงานวางทรัพย์ว่าจะรับเอาทรัพย์นั้น (๓) ถ้าการวางทรัพย์นั้นได้เป็นไปโดยคําสั่งหรืออนุมัติของศาลและได้บอกกล่าวความนั้นแก่สํานักงานวางทรัพย์
มาตรา ๓๓๕ วรรคหนึ่ง
สิทธิถอนทรัพย์นั้น ตามกฎหมายศาลจะสั่งยึดหาได้ไม่
มาตรา ๓๓๕ วรรคสอง
เมื่อได้ฟ้องคดีล้มละลายเกี่ยวกับทรัพย์สินของลูกหนี้แล้ว ท่านห้ามมิให้ใช้สิทธิถอนทรัพย์ในระหว่างพิจารณาคดีล้มละลาย
มาตรา ๓๓๖
ถ้าทรัพย์อันเป็นวัตถุแห่งการชําระหนี้ไม่ควรแก่การจะวางไว้ก็ดี หรือเป็นที่พึงวิตกว่าทรัพย์นั้นเกลือกจะเสื่อมเสีย หรือทําลาย หรือบุบสลายได้ก็ดี เมื่อได้รับอนุญาตจากศาล บุคคลผู้ชําระหนี้จะเอาทรัพย์นั้นออกขายทอดตลาด แล้วเอาเงินที่ได้แต่การขายวางแทนทรัพย์นั้นก็ได้ ความข้อนี้ท่านให้ใช้ตลอดถึงกรณีที่ค่ารักษาทรัพย์จะแพงเกินควรนั้นด้วย
มาตรา ๓๓๗ วรรคหนึ่ง
ท่านไม่อนุญาตให้เอาทรัพย์ออกขายทอดตลาดจนกว่าจะได้บอกให้เจ้าหนี้รู้ตัวก่อน การบอกนี้จะงดเสียก็ได้ถ้าทรัพย์นั้นอาจเสื่อมทรามลง หรือภัยมีอยู่ในการที่จะหน่วงการขายทอดตลาดไว้
มาตรา ๓๓๗ วรรคสอง
ในการที่จะขายทอดตลาดนั้น ท่านให้ลูกหนี้บอกกล่าวแก่เจ้าหนี้โดยไม่ชักช้า ถ้าละเลยเสียไม่บอกกล่าว ลูกหนี้จะต้องรับผิดใช้ค่าสินไหมทดแทน
มาตรา ๓๓๗ วรรคสาม
การบอกให้รู้ตัวและบอกกล่าวนี้ ถ้าไม่เป็นอันจะทําได้ จะงดเสียก็ได้
มาตรา ๓๓๗ วรรคสี่
เวลาและสถานที่ที่จะขายทอดตลาด กับทั้งคําพรรณนาลักษณะแห่งทรัพย์นั้น ท่านให้ประกาศโฆษณาให้ประชาชนทราบ
มาตรา ๓๓๘
ค่าฤชาธรรมเนียมในการวางทรัพย์หรือขายทอดตลาดนั้น ให้ฝ่ายเจ้าหนี้เป็นผู้ออก เว้นแต่ลูกหนี้จะได้ถอนทรัพย์ที่วาง
มาตรา ๓๓๙ วรรคหนึ่ง
สิทธิของเจ้าหนี้เหนือทรัพย์ที่วางไว้นั้นเป็นอันระงับสิ้นไปเมื่อพ้นเวลาสิบปี นับแต่ได้รับคําบอกกล่าวการวางทรัพย์
มาตรา ๓๓๙ วรรคสอง
อนึ่ง เมื่อสิทธิของเจ้าหนี้ระงับสิ้นไปแล้ว ถึงแม้ลูกหนี้จะได้ละสิทธิถอนทรัพย์ก็ยังชอบที่จะถอนทรัพย์นั้นได้