Level 14 Level 16
Level 15

ลักษณะ ๓ หมวด ๖ ความเสียเปล่าแห่งพินัยกรรม หรือข้


24 words 0 ignored

Ready to learn       Ready to review

Ignore words

Check the boxes below to ignore/unignore words, then click save at the bottom. Ignored words will never appear in any learning session.

All None

Ignore?
มาตรา ๑๗๐๐ วรรคหนึ่ง
ภายใต้บังคับแห่งบทบัญญัติในหมวดนี้ บุคคลจะจําหน่ายทรัพย์สินใด ๆ โดยนิติกรรมที่มีผลในระหว่างชีวิต หรือเมื่อตายแล้ว โดยมีข้อกําหนดห้ามมิให้ผู้รับประโยชน์โอนทรัพย์สินนั้นก็ได้ แต่ต้องมีบุคคลใดบุคคลหนึ่งนอกจากผู้รับประโยชน์กําหนดไว้ สําหรับเป็นผู้จะได้รับทรัพย์สินนั้นเป็นสิทธิเด็ดขาด ในเมื่อมีการละเมิดข้อกําหนดห้ามโอน
มาตรา ๑๗๐๐ วรรคสอง
ผู้ซึ่งกําหนดขึ้นดังกล่าวนั้นต้องเป็นผู้สามารถจะมีสิทธิต่าง ๆ ได้อยู่ในขณะที่การจําหน่ายทรัพย์สินนั้นมีผลบังคับ
มาตรา ๑๗๐๐ วรรคสาม
ถ้ามิได้กําหนดบุคคลที่จะเป็นผู้รับทรัพย์สินในเมื่อมีการละเมิดข้อกําหนดห้ามโอนไว้ ให้ถือว่าข้อกําหนดห้ามโอนนั้นเป็นอันไม่มีเลย
มาตรา ๑๗๐๑ วรรคหนึ่ง
ข้อกําหนดห้ามโอนตามมาตราก่อนนั้นจะให้มีกําหนดเวลาหรือตลอดชีวิตของผู้รับประโยชน์ก็ได้
มาตรา ๑๗๐๑ วรรคสอง
ถ้าไม่ได้กําหนดเวลาห้ามโอนไว้ ในกรณีที่ผู้รับประโยชน์เป็นบุคคลธรรมดา ให้ถือว่าข้อกําหนดห้ามโอนมีระยะเวลาอยู่ตลอดชีวิตของผู้รับประโยชน์ แต่ในกรณีที่ผู้รับประโยชน์เป็นนิติบุคคล ให้มีระยะเวลาเพียงสามสิบปี
มาตรา ๑๗๐๑ วรรคสาม
ถ้าได้กําหนดเวลาห้ามโอนไว้ กําหนดนั้นมิให้เกินสามสิบปี ถ้ากําหนดไว้นานกว่านั้น ก็ให้ลดลงมาเป็นสามสิบปี
มาตรา ๑๗๐๒ วรรคหนึ่ง
ข้อกําหนดห้ามโอนอันเกี่ยวกับสังหาริมทรัพย์ซึ่งไม่อาจจดทะเบียนกรรมสิทธิ์ได้นั้น ให้ถือว่าเป็นอันไม่มีเลย
มาตรา ๑๗๐๒ วรรคสอง
ข้อกําหนดห้ามโอนเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์หรือทรัพยสิทธิอันเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์นั้น ไม่บริบูรณ์ เว้นแต่จะได้ทําเป็นหนังสือและจดทะเบียนการห้ามโอนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่
มาตรา ๑๗๐๒ วรรคสาม
บทบัญญัติในวรรคก่อนนี้ ให้ใช้บังคับแก่เรือมีระวางตั้งแต่ห้าตันขึ้นไป ทั้งแพและสัตว์พาหนะด้วย
มาตรา ๑๗๐๓
พินัยกรรมซึ่งบุคคลที่มีอายุยังไม่ครบสิบห้าปีบริบูรณ์ทําขึ้นนั้น เป็นโมฆะ
มาตรา ๑๗๐๔ วรรคหนึ่ง
พินัยกรรมซึ่งบุคคลผู้ถูกศาลสั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถทําขึ้นนั้น เป็นโมฆะ
มาตรา ๑๗๐๔ วรรคสอง
พินัยกรรมซึ่งบุคคลผู้ถูกอ้างว่าเป็นคนวิกลจริต แต่ศาลยังไม่ได้สั่งให้เป็นคนไร้ความสามารถทําขึ้นนั้น จะเป็นอันเสียเปล่าก็แต่เมื่อพิสูจน์ได้ว่าในเวลาที่ทําพินัยกรรมนั้นผู้ทําจริตวิกลอยู่
มาตรา ๑๗๐๕
พินัยกรรมหรือข้อกําหนดพินัยกรรมนั้น ถ้าได้ทําขึ้นขัดต่อบทบัญญัติแห่งมาตรา ๑๖๕๒, ๑๖๕๓, ๑๖๕๖, ๑๖๕๗, ๑๖๕๘, ๑๖๖๐, ๑๖๖๑ หรือ ๑๖๖๓ ย่อมเป็นโมฆะ
มาตรา ๑๗๐๖ (๑)
ข้อกําหนดพินัยกรรมเป็นโมฆะ (๑) ถ้าตั้งผู้รับพินัยกรรมไว้โดยมีเงื่อนไขว่า ให้ผู้รับพินัยกรรมจําหน่ายทรัพย์สินของเขาเองโดยพินัยกรรมให้แก่ผู้ทําพินัยกรรม หรือแก่บุคคลภายนอก
มาตรา ๑๗๐๖ (๒)
ข้อกําหนดพินัยกรรมเป็นโมฆะ (๒) ถ้ากําหนดบุคคลซึ่งไม่อาจที่จะทราบตัวแน่นอนได้เป็นผู้รับพินัยกรรม แต่ผู้รับพินัยกรรมตามพินัยกรรมลักษณะเฉพาะนั้น อาจกําหนดโดยให้บุคคลใดคนหนึ่งเป็นผู้ระบุเลือกเอาจากบุคคลอื่นหลายคน หรือจากบุคคลอื่นหมู่ใดหมู่หนึ่ง ซึ่งผู้ทําพินัยกรรมระบุไว้ก็ได้
มาตรา ๑๗๐๖ (๓)
ข้อกําหนดพินัยกรรมเป็นโมฆะ (๓) ถ้าทรัพย์สินที่ยกให้โดยพินัยกรรมระบุไว้ไม่ชัดแจ้งจนไม่อาจที่จะทราบแน่นอนได้ หรือถ้าให้บุคคลใดคนหนึ่งกําหนดให้มากน้อยเท่าใดตามแต่ใจ
มาตรา ๑๗๐๗
ถ้าข้อกําหนดพินัยกรรมตั้งผู้รับพินัยกรรมโดยมีเงื่อนไขว่าให้ผู้รับพินัยกรรมจําหน่ายทรัพย์สินที่ยกให้โดยพินัยกรรมนั้นแก่บุคคลอื่น ให้ถือว่าเงื่อนไขนั้นเป็นอันไม่มีเลย
มาตรา ๑๗๐๘
เมื่อผู้ทําพินัยกรรมตายแล้ว บุคคลผู้มีส่วนได้เสียคนใดคนหนึ่งจะร้องขอให้ศาลสั่งเพิกถอนพินัยกรรมซึ่งได้ทําขึ้นเพราะเหตุข่มขู่ก็ได้ แต่หากผู้ทําพินัยกรรมยังมีชีวิตอยู่ต่อมาเกินหนึ่งปีนับแต่ผู้ทําพินัยกรรมพ้นจากการข่มขู่แล้ว จะมีการร้องขอเช่นว่านั้นไม่ได้
มาตรา ๑๗๐๙ วรรคหนึ่ง
เมื่อผู้ทําพินัยกรรมตายแล้ว บุคคลผู้มีส่วนได้เสียคนใดคนหนึ่งจะร้องขอให้ศาลสั่งเพิกถอนพินัยกรรมซึ่งได้ทําขึ้นเพราะสําคัญผิดหรือกลฉ้อฉลได้ก็ต่อเมื่อความสําคัญผิดหรือกลฉ้อฉลนั้นถึงขนาด ซึ่งถ้ามิได้มีความสําคัญผิดหรือกลฉ้อฉลเช่นนั้น พินัยกรรมนั้นก็จะมิได้ทําขึ้น
มาตรา ๑๗๐๙ วรรคสอง
ความในวรรคก่อนนี้ ให้ใช้บังคับ แม้ถึงว่ากลฉ้อฉลนั้น บุคคลซึ่งมิใช่เป็นผู้รับประโยชน์ตามพินัยกรรมได้ก่อขึ้น
มาตรา ๑๗๐๙ วรรคสาม
แต่พินัยกรรมซึ่งได้ทําขึ้นโดยสําคัญผิดหรือกลฉ้อฉลย่อมมีผลบังคับได้ เมื่อผู้ทําพินัยกรรมมิได้เพิกถอนพินัยกรรมนั้นภายในหนึ่งปีนับแต่ที่ได้รู้ถึงการสําคัญผิดหรือกลฉ้อฉลนั้น
มาตรา ๑๗๑๐ วรรคหนึ่ง
คดีฟ้องขอให้เพิกถอนข้อกําหนดพินัยกรรมนั้น มิให้ฟ้องเมื่อพ้นกําหนดดังนี้ (๑) สามเดือนภายหลังที่ผู้ทําพินัยกรรมตาย ในกรณีที่โจทก์รู้เหตุแห่งการที่จะขอให้เพิกถอนได้ ในระหว่างที่ผู้ทําพินัยกรรมมีชีวิตอยู่ หรือ (๒) สามเดือนภายหลังที่โจทก์ได้รู้เหตุเช่นนั้นในกรณีอื่นใด
มาตรา ๑๗๑๐ วรรคสอง
แต่ถ้าโจทก์ไม่รู้ว่ามีข้อกําหนดพินัยกรรมอันกระทบกระทั่งถึงส่วนได้เสียของตน แม้ว่าโจทก์จะได้รู้เหตุแห่งการที่จะขอให้เพิกถอนได้ก็ดี อายุความสามเดือนให้เริ่มนับแต่ขณะที่โจทก์รู้หรือควรจะได้รู้ว่ามีข้อกําหนดพินัยกรรมนั้น
มาตรา ๑๗๑๐ วรรคสาม
แต่อย่างไรก็ดี ห้ามมิให้ฟ้องคดีเช่นนี้เมื่อพ้นสิบปีนับแต่ผู้ทําพินัยกรรมตาย